یکی از اموری که قرآن کریم خیلی به آن پرداخته مسئله ایمان و کفر است. هرچند آندو ازمباحث کلامی هستند و با گرایش و عقیده ارتباط پیدا می کنند اما در سایر امور دینی ومعنوی نیز تاثیر شایانی دارند.

کفر با واژه های دیگری مانند شرک ، نفاق و افترا به خداوند نیز همپوشانی دارد . حضرت حق همه آنها را از مصادیق ظلم می داند . چرا که پیروان آنها در برابر توحید قد افراشته و می خواهند ستون خیمه آنرا متزلزل کنند . گاهی واژگانی ؛ چون فسق ، فساد و جرم نیز جنبه اعتقادی پیدا می کنند .زیراکه به نفس انسانی هجوم می آورند و آنرا به لبه پرتگاه کفر ، شرک ، نفاق و انحراف سوق می دهند . از دیدگاه قرآنی نفس آدمی با ورود هریک از عوامل مذکور آلوده می شود و مایه بیچارگی و ذلت او می شوند : « قد افلح من زکیها و قدخاب من دساها » ( شمس ، 10 ) .آری ، انسان آلوده نمی تواند ازنعمت نفس زکیه بهره مند شود.