پندار در لغت به معنای خودستایی ، نخوت ، تصور و گمان است. سعدی در شعر خود  هر دو معنا را بکار برده است. درمصرع اول به معنای تکبر و خود بزرگ بینی است و در مصرع دوم به معنای  فکر، گمان و نظر است. آنکه دچار پندار است ، درچنبره خودبینی و تکبر گرفتاراست.ازدیدگاه این شاعر حکیم ، آنکه خود خواه است نمی تواند سخن حق را بشنود.یعنی خود بزرگ بینی او نمی گذارد که دربرابر سخن حق گوش شنوایی داشته باشد.